بوی پیراهنت

به همین سادگی

اشک‌هایم

این نیز بگذرد

این نیز بگذرد …

اما نه مثل گذشته‌هایی که گذشت.

امروزم را در بلاگ خاطراتم ثبت می‌کنم؛

ثبت حماقت‌های آدمی هم، جزیی از زندگی آدمیست!

.
امروز و پیوسته گذشته‌ها را

با نگاه، مرور می‌کنم

و با دل، حسرت سَر می‌دهم

و این جمله را در خود تکرار، و به آن فکر می‌کنم:

دست‌های خالی، همیشه به کوچه‌های بن‌بست می‌رسند…

- به کوچه‌های بن بست!

فرمانده!

مرخصی ندارم
و به خاطر تو از سربازی فرار نمی‌کنم!

.

هدیه‌ام را که شیشه‌ای از شراب هفت ساله باشد
در قمقمه‌ی جا مانده‌ام بریز
و با کمی شکلات برایم پست کن
.
برای از یاد بردن فرمانده‌ام
که عجیب شکل تو دستور می‌دهد
نیاز می‌شود!

من هزارساله‌ شدم!

هزار سال پیرتر شده‌ام

.

نمی‌دانم بوسه‌ی تو مرا هزار ساله کرد،

.

یا زمین هزاربار بیشتر به دور خورشید گشته است…

نیمکت‌های دنیا را بد چیده‌اند!

همخوابه‌ی انتظار شده‌ام

همخوابه‌ی انتظار شده‌ام…

.

هم رنگ پنجره‌ی رو به هیچ

.

ملافه، بوی نا می‌دهد، بس که بغضم را شسته‌ام

.

یک کلام بگو:

.

چشم انتظار بمانم…. ؟

از بهشت برمی‌گردم!

یاوه گفتم از بهشت برنمی‌گردم
مرا راندند به جرم تکفیر…
گفتم که تو بهشت منی !

در مورد مصیبت‌های جگرخراش

مصیبت‌های جگر خراش مانند آهنگی آرام که از میان ارکستر رخنه می‌کند بروز می‌کنند.

انسان اول تمام عمق آن‌ها را درک نمی‌کند، گاهی خودی نشان می‌دهند و در نیستی فرو می‌روند.

و ناگهان تمام ارکستر به صدا در می‌آید، آن‌وقت اشک از چشمان شما جاری می‌شود و خودتان نمی‌دانید برای چه گریه می‌کنید.

خواب

من تو را دیدم که لبخند می‌زدی به احساس‌های من

من شنیدم که هزار بار می‌گفتی دوستت دارم

من احساس کردم که دست‌های لرزانم را گرفتی و تابستان شدم

من دیدم، شنیدم و کاملا احساس کردم…

من…

.
- این فلسفه‌ی بیدار شدن از خواب، عجیب مرا اذیت می‌کند !